Climate change stresses food system

 

 

The number of 195 nations agreed the agreement at the UN climate conference following discussion held in Paris, as well as other global problems pose a threat for the entire world peace between 30^th November and 11^th December.  

The leaders provided political leadership and support to reach an ambitious and effective climate change agreement in order to set a low-carbon, climate-resilient future to keep average global temperature below two degrees Celsius.

Despite some protesting after the agreement, Paris conference regarded an opportunity to secure a global climate change agreement might pave the way towards a safer, healthier, more prosperous and sustainable future.

The importance of climate conference emerges forefront in terms of rising sea level, food systems and rural livelihoods. Because of climate change is already putting stress on food systems and rural livelihoods all around the globe.

The countries of which economies depends on a climate-sensitive natural resource base, including rain-fed subsistence agriculture, are vulnerable to the effects of climate change.

According to FAO, 75% of the world’s poor & food insecure people rely on agriculture & natural resources for their livelihoods.

 It is also expected to help address the needs of the nearly 634 million people, or a tenth of the global population who live in at-risky coastal areas just a few meters above existing sea levels, as well as those living in areas at risk of droughts and floods.

Rising temperatures are also predicted to reduce catches of the world’s main fish species by 40%.

If the necessary precautions would not be taken from now on, the problem would grow like avalanche in the upcoming years.

Currently, the food production is not sufficient to meet need of the world population.

In the future, world food production must rise 60% so as to keep pace with demographic change. Climate Change can transfer risks of food-borne diseases from 1 region to another, threatening public health in new ways.

“Ecosystems, and food and water supplies are under increasing pressure. The hardest hit is the poor and vulnerable – including small farmers, fishing communities and indigenous peoples,” warned the UN chief.

So, in order to achieve the target foreseen 1.5 or 2 degrees by 2030, the world’s use of fossil fuels will need to be reduced. Removing fossil fuel subsidies is predicted to reduce greenhouse gas emission by 10 per cent by 2050.

In order to be successful fossil fuels should be replaced with renewables. Wind plants and solar energy offer major potential for reducing poverty and limiting greenhouse gas emissions.

Transport sector is responsible for a quarter of all energy related CO2 emissions and this is predicted to grow to a third by 2050, faster than any other sector. According to the International Energy Agency, “we actually need three quarters of all new vehicle sales to be electric to keep warming below two degrees Celsius.”

As vehicles become more concentrated in urban areas concerns are also mounting around impacts on local air and noise pollution, which will disproportionally affect the areas in which up to 66% of the global population will live and work by 2050.

EVs offer a powerful and increasingly popular solution in achieving sustainable urban mobility.

So from now on, economies will shift from fossil based to green based models.

 

Caydırıcılığı güçlü Türkiye

 

Türkiye üzerinde uygulanmak istenen kirli senaryoların kısa zamanda bitmesi mümkün değil.

Çünkü Türkiye tartışmasız İslam âleminin gerçek manada tek temsilcisi ve kalesidir.

Sömürü dünyasının sözde medeni ve sureti haktan görünen aldatmalarına karşılık, ülkemizin mazlum milletlere sahip çıkarak duçar oldukları insanlık dışı ortamdan kurtulmaları için gerçek manada savunan tek ülke olduğuna şahit oluyoruz.

Sömürü dünyasını hain emellerini gerçekleştirmek için bu kaleyi yıkmanın çabası içinde olduklarını unutmamak gerekiyor.

Toplum düzenini bozmanın en etkili silahı fitne çıkarmak ve toplum katmanlarını birbirine düşürmekten geçiyor.

Geçmişe baktığımızda yabancı ajanların kullandıkları malzemeler sağ sol çatışması, alevi Sünni çatışması, öğrenci çatışmaları gibi toplumsal hareketleri uygulamaya koyarak ülkemizde kaos ve anarşi ortamı oluşturmak için çaba sarf ettikleri bilinen acı bir gerçek…

70’li yılların öğrenci olayları 12 eylül 1980 askeri hareketiyle son buldu.

Ancak 1984 yılında PKK hareketi başlatıldı!

Bu vahşi hareketin yaptığı katliamların sözde gerekçesi hak elde etme üzerine kurgulanmıştı.

30 yılı aşan bir zamandır bu örgütün vahşeti devam ediyor.

Her bakımdan ülkemize büyük zararlar vermiştir.

Bu hareketin en büyük destekçisi dış güçler ve onların içerdeki işbirlikçileri olmuştur!

Bin yıllık ortak maziye sahip olan bu ülkenin insanları birbirlerine düşürülmek istendi.

Duygularını sömürdükleri bölge insanı ve dağa kaçırıp beyinlerini yıkayarak adeta bir robota çevirerek menfaatleri için kullanarak ölüme sürdükleri ise bu insanların çocukları oldu!

Çok sayıda şehit verdik, şehitlerimizin ruhları şad olsun.

Türkiye güçlendikçe bu sömürü güçlerin hainlikleri ve hileli oyunları bu gücü zayıflatmak için çeşitlenecektir…

Terör örgütlerinin değişik isimlerle; kimisi ırkçılık, kimisinin güzel dinimizi tam anlamıyla istismar ederek birkaç koldan saldırdıklarını şahit oluyoruz.

Ellerindeki beyinleri yıkanmış, robotlaşmış silahların biri tükenirken bir diğerini devreye aldıkları bilinen bir gerçek.

Biri devreden çıkarken, bir diğeri devreye girmiştir.

Geriye dönüp baktığımızda bu hep böyle olmuş.

Ülkemiz bir nevi fasit daire içine, içinden çıkılmaz bir duruma sürüklenmek istenmiş.

Çözüm süreci istismar edilmiş, süreci karşı taraf samimi bir şekilde değerlendirmemiş.

Neticede bu konudaki kararlılığın terörün tamamen bitmesi yönünde olması memnuniyet verici bir yaklaşım.

Ancak yukarıda da belirttiğimiz gibi sömürü dünyasının kullanacakları çok malzemenin varlığını unutmamak gerekiyor.

Ülke ekonomisini, istikrarını, huzur ve güvenini geçmişte bozan unsurların neler olduklarına baktığımızda; bunların 70’li yıllarda acı sonuçları olan öğrenci olayları, işçi olayları olduklarını biliyoruz.

Bu konuda ihtisas sahibi olan sömürü dünyası bunları tekrar kullanabilecekleri gibi başka malzemeleri de devreye alabilecekleri ihtimalini de gözden uzak tutmamak lazım.

Netice olarak Türkiye’nin caydırıcı özelliğinin güçlenmesi bir zarurettir, bu özellik güçlendikçe gerek ülkemizin huzur ve güveni ve gerekse İslam âlemindeki mazlumların huzura kavuşması kolaylaşmış olacaktır.

Wishes not sufficient, but also action

 

The 70^th Plenary Meeting of the United Nation (the UN) convened to discuss accumulated humanitarian problems late September.

A lot of regions across the world have faced with the challenges of famine, poverty, inequality, terror, wars, refugee, migration problems.

In addition to these global humanitarian crises, the world population has also faced with environmental problems.

These issues were the agenda items of the 70^th Plenary Meeting of the United Nation this year.

The most of these humanitarian problems set in 2000 in the leadership of the United Nation by coming together with world leaders to reduce extreme poverty and setting out a series of time-bound targets by the end of 2015.

Including eight ones with this initiative called the Millennium Development Goals had aimed to eradicate the famine, poverty and other humanitarian problems goals by 2015.

Unfortunately, after 15 years passed the basic problems with which millions of people face could not be achieved to date.

Attention is turning to a new sustainable development agenda for the next generation to help respond to the global challenges of the 21^st century.

Thus, the UN has prepared a new plan to end extreme poverty by 2030 and enhancing shared prosperity in every country.  

This means that poor peoples across the world would wait for another 15 years to get rid of poverty, famine and other humanitarian problems.

The post-2015 development agenda aims to transform the world. The agenda has an action plan for people, plant and prosperity. The agenda also seeks to strengthen universal peace in large freedom.

With this new agenda, poverty will be eradicated in its all forms including extreme poverty regarded as the greatest global challenge and an indispensable requirement for sustainable development.

“We are resolved to free the human race from the tyranny of poverty and to heal and secure our planet. We are determined to take the bold and transformative steps which are urgently needed to shift the world on to a sustainable and resilient path. As we embark on this collective journey, we pledge that no one will be left behind,” the United Nation says.

Seemingly, this declaration of the UN is full of goodwill and hopeful for the new sustainable agenda.

But, when we have looked at the pervious sustainable agenda which was set in 2000 to remove basic disputes of human beings, we see that no remarkable advancement in terms of poverty, hunger, peace items. Even some of these issues have gone into the worst situation.

So, in order to be successful in the new sustainable agenda the UN should go towards some radical changes in its own structure, otherwise the new version of the millennium development goals could not be achieved once again.

Wishes and desires are not sufficient to overcome huge problems of the world. The indispensable criterion is to set the necessary infrastructure to realize these objectives.

Otherwise, another 15-year would be futile and the current humanitarian problems could have gradually grown and turned an unsolved structure.

Furthermore, not only those societies which face lots of humanitarian problems, but also the entire world people might face these basic problems.

 

"Teröre, kaosa, istikrarsızlığa hayır"

 

Ak parti 5. Kez oylarını rekor bir sayıda artırarak 26. Milletvekili genel seçimlerinin açık farkla galibi oldu.

Ak Partinin bu galibiyeti 3 kasım 2002 seçimlerinden beri ülkeyi idare etmesindeki istikrarlı başarısı ve millet nezdinde oluşturduğu güvenin tezahürüdür.

İktidara geldiği ilk dönemi hatırladığımızda ülkede ekonomi çökmüş, işsizlik artmış, güven ve istikrar kaybolmuş, yatırımlar durmuştu.

Ak Parti iktidarıyla bu olumsuzluklar olumlu bir yapıya kavuştu; IMF borcu ve diğer ertelenmiş kurumsal borçlar geçtiğimiz zaman zarfında bitirildi, yatırımlar hız kazandı, ülke istikrar kazandı, iç ve dış piyasada güven oluştu.

Bu zaman zarfında sadece içerdeki terör odaklı sıkıntılar değil, aynı zaman dış kaynaklı sıkıntılara rağmen ülke yönetimindeki başarısını sürdürdü.

Devasa yatırımalar yapıldı…

Şu anda devam edenler bir iki sene içinde bittiğinde ülke ekonomisi daha da güçlenmiş olacağı gibi, ülkenin hayat standardı yükselecek.

Bu göstergeler mevcut seviyenin çok daha üzerine çıkmış olacak diye ümit ediyoruz.

Bu başarıda rol oynayan faktörlere baktığımızda, Ak Parti iktidarlarının ve kurucu liderinin kararlı, dikleşmeyen ve dik duruşunun elbette büyük rolü olmuştur.

Bu tutum sürdükçe ülkedeki olumlu gelişmeler de buna paralel olarak devam edecektir.

Ancak akıldan hiç çıkarılmaması gereken önemli bir husus var ki o da sadece sayısal çoğunluğu elde etmek belki bir rehavet oluşturabilir.

Her şey aksamadan yürüyecek gibi bir rehavet içinde olmak beklenmedik sıkıntılara yol açabilir.

Hassas bir bölgede bulunan ve yüklenmiş olduğu misyon gereği ülkemizin okları sürekli üzerine çekme ihtimalini gözden uzak tutmamak gerekiyor.

İç ve dış sinsi odakların ne zaman ne yapacağının belli olmadığı iyi biliniyor!

Şüphesiz ki bunlar hep pusuda beklemektedirler.

Ufak bir fırsatı kollayarak durumu kendi lehlerine çevirmek için sürekli beklenti içindedirler.

BBC’nin AK Parti zaferini verdiği haberinde, sanki dış güçlerin özellikle medya üzerinden saldırılarını sürdüreceğinin işaretini de verir gibi.

“Seçim bitti, fakat türbülans dönemleri ileride bekliyor" şeklinde ifade kullanmış haberinde.

Bunu açıkça söyleyerek bir bakıma bir gerçeği dile getirmiş oluyor.

Bu ifadenin üzerinde durmak gerekiyor.

Çok değiş şekillerde üzerinde yorumlar yapılabilir.

Ancak bilinmesi ve hatırdan çıkarılmaması gereken hayati konu, iktidar partisinin her zaman, her bakımdan teyakkuz halinde olması zarureti var.

Emperyalist sömürü güçlerinin tabiri caizse şeytanın dahi aklına gelmeyecek hilelerle dolu olduklarını, bunu uygulamak için fırsat kolladıkları bilinen bir gerçek.

Büyüyen Türkiye, mazlumlara ve mağdurlara sahip çıkan bir Türkiye profili, sömürü dünyasını rahatsız ediyor.

Kararlı Türkiye algısı, hakkı ve hakikati savunan güçlü bir Türkiye bunları rahatsız ediyor.

1 kasım seçimleriyle Ak Parti politikalarının doğruluğu bir kez daha tescil edilmiştir.

Teröre, kaosa ve istikrarsızlığa hayır denilerek, Ak parti kadrolarıyla ülkenin huzur ve güven içinde kalkınma hedeflerini gerçekleştirmek için milletten onay alınmıştır.

Ak Parti seçim zaferiyle, emperyalist güçler mağlup olmuş, mazlumlar kazanmıştır.

Ak Partinin seçim zaferi hayırlı ve başarılı olur İnşallah.

 

Uydu devlet politikası mı?

 

“Bizim ne işimiz var Suriye’de, Ortadoğu’da.”

Ana muhalefet partisinin seçim meydanlarında dillendirdiği dünya görüşünden anlaşılan bu...

Yani kabuğumuza çekilelim, sınırlarımızın ötesinde ne olursa olsun sesimiz, sedamız çıkmasın.

Başkaları ne derse kabulümüz diyelim. 

Teslimiyetçi politika örneği sergileyelim.

Kafamızı kuma gömüp devekuşu politikası uygulayalım.

Bir nevi uydu devlet politikasına geçelim.

Bu anlayış mağdurlara, mazlumlara, kimsesizlere kapılarımızı kapatalım anlayışını hatırlatıyor.

Geçmişte Rus zulmünden kaçan Azeri kardeşlerimizi sınırdan geri çevirip kurşuna dizdiren zihniyeti hatırlatıyor.

Bugün de neden sınırlarımızı mağdur Suriyelilere açıyoruz diye, Ak Parti iktidarı tenkit ediliyor.

Suriye’de yaşanan bu mağduriyetin, bu zulmün geçek müsebbiplerine bir şey demek yerine işin kolaycı tarafı ele alınıyor.

Böylece tek parti döneminin anlayışını uygulayarak çaresiz insanları geri gönderip, zalim Suriye yönetiminin zulmüne teslim edilmesi isteniyor.

Bağımsız bir devlete yakışan bir politika değil de emperyalist sömürgeci anlayışa sahip olan devletler ne derse ona boyun eğip, uydu devlet politikası olan teslimiyetçi bir politika uygulansın isteniyor.

Bu da bir uluslararası politika maharetmiş gibi lanse ediliyor.

Öyle olacaksa nerde kaldı bizim bağımsız oluşumuzun anlamı.

Uzun yıllar uydu devlet politikasına benzer bir dış politika benimsendiği için ülkemiz her alanda olması gereken yere gelememiştir.

Kalkınmasını olması gereken seviyeye çıkaramamıştır.

Uydusu olunan devletler siz yapmayın, siz karışmayın biz yaparız size de satarız dedikleri için on yıllar boşa geçmiş.

Bu yanlış uluslar arası politika nedeniyle yörüngesine girilen devlet bir sömürü düzeni kurarak ülkemizin geri kalmasına istenilen kalkınma seviyesine ulaşmasına engel olmuş.

Ülkenin zararına olan bu yanlış dış politika anlayışının 3 kasım 2002’de iktidara gelen Ak Parti iktidarlarıyla yıkıldığını, yerine bağımsız bir ülkenin gereği olan bir dış politika anlayışının uygulamaya konulduğunu görüyoruz.

Kendi öz iradesi doğrultusunda bir dış ve iç politika misyonuna sahip olmak bağımsızlığın nişanesidir.

Bu aynı zamanda kalkınan ve güçlü bir devlet olmak için de zorunluluktur.

Elbette ülkeler menfaatleri gereği ortak bir paydada bir araya gelebilirler.

Fakat “bize ne şundan bundan” diyerek teslimiyetçi ya da uydu devlet politikasını benimsemek ise ülkeyi başkalarına teslim etmek anlamına gelir.

Bugün Suriye’nin uyguladığı bu uydu politikası nedeniyledir ki milyonlarca Suriyeli zalim bir lider tarafından ülkelerinin başkalarına peşkeş çekilerek yerinden yurdundan olmasına neden olmuştur.

Onun için tarih birliği, din birliği, kültür birliği olan ve yüzlerce kilometre sınırı olan yakın bir komşu ülkede olup bitene seyirci kalıp “bize ne” diyerek, zalimden kaçan bu insanları geri gönderme politikası uygulamak benimsenecek bir politika olamaz.

Nerdeyse 5 yıla yaklaşan bu insanlık dramı yüzlerce, binlerce kilometre uzaklıkta değil, hemen yanı başımızda cereyan etmektedir.

İster istemez ülkemizi de yakından ilgilendirmektedir.

Bize ne politikası yerine bugün Suriye’de, Ortadoğu’da yıllardır cereyan eden insanlık dramının gerçek müsebbiplerini tenkit etmek daha akılcı ve mantıklı bir politika olacaktır.

Uydu politikası izlemek bir ülkenin her bakımdan gücünü de, caydırıcılığını da zayıflatır.

Bugün ise karşımızda 7 düvel ve PKK var

 

Geçen 13 yıl boyunca Türk ekonomisi büyük gelişmelere şahit oldu.

Bunu makroekonomik göstergelere bakınca daha iyi anlamak mümkün oluyor.

Ak partinin iktidara geldiği tarihteki ekonomik göstergelerle bugünkü rakamlara baktığımızda aradaki artı fark net bir şekilde görülmektedir.

Unutulmaması gereken bir husus ise geçen bu süre içinde Türk ekonomisi gerek dış ve gerekse iç kaynaklı önemli engellerle karşı karşıya kalmış olmasıdır.

Ülkenin istikrar, güven ve huzurunu bozmak için dış ve iç güçler büyük çaba göstermiştir.

Ülke ekonomisinin karşılaştığı ilk büyük olumsuz durum 2008 yılında bütün dünyayı etkisi altına alan küresel finans krizi olmuştur...

Ki bundan Türk ekonomisi gerek Avrupa ve gerekse diğer ülkelere göre en az etkilenen ülke olmayı başarmıştır.

Aradan 7 yıl geçmiş olmasına rağmen dünya bu krizin bıraktığı olumsuzlukları tamamen üzerinden atamamış, o tarihten beri dünya ekonomisi beklenen toparlanmayı sağlayamamış.

Türk ekonomisinin yüzleştiği bir diğer önemli olumsuz gelişme ise Arap Baharı diye başlatılan Kuzey Afrika ve Ortadoğu ülkelerindeki toplumsal demokratikleşme hareketi olmuştur.

Dört yılı aşan bir süredir bu hareket amacına ulaşmadığı gibi söz konusu ülkelerde derin yaralar açmış.

Özellikle yakın komşumuz olan Irak, Suriye, Mısır gibi ülkeler aynı zamanda ülkemizle büyük oranda ticari ilişkileri olan ülkelerdir...

Ülke ekonomisi için bir diğer olumsuzluk ise 2013 yılı Mayıs ayı sonu ve Haziran başlarında ülkeyi istikrarsızlaştırmak için ağırlıklı olarak batı medyasının büyük medya desteğiyle yapılan Gezi Olayları olmuştur.

BBC ve CNN International yayıncılık ilkelerini kötüye kullanarak, ülkemizde kaos çıkarmak için algı operasyonlu yayın anlayışıyla bu olaylara ciddi destek vermişlerdir.

Bu olayların ve arkasındaki güçlerin ana gayesi Türk ekonomisini istikrarsızlaştırmak olmuştur.

Bir başka önemli olumsuz gelişme ise terör olaylarının yeniden başlamasıdır.

Güçlü Türk ekonomisi ve Ak Parti iktidarları bu olumsuz olayların üstesinden gelmeyi başarmış.

Bilindiği gibi gezi olaylarının tek hedefi ülkeyi bir Mısır, bir Irak veya bir Suriye’ye dönüştürmeyi amaçlıyordu.

Fakat bu hain emel sahipleri arkalarına almış oldukları iç ve dış desteklere rağmen amaçlarına ulaşamamışlar.

Bunca iç ve dış olumsuz gelişmelere rağmen Türk ekonomisi bu olumsuzluklarla mücadelede başarılı olmuştur.

13 yıllık Ak Parti iktidarı bu süre içinde ülke çapında önemli yatırımlar yapmış.

Önde gelen yatırımlara ve hizmetlere baktığımızda; İstanbul boğazını denizin altından iki yakaya bağlayan Marmaray raylı sistemi, ülke çapında binlerce kilometre duble yollar ve tüneller, hizmete alınan sulama ve enerji barajları, bunların yanında yapılmakta olan 3. Havaalanı, 3. Boğaz köprüsü, yine yapımı devam eden denizin altından boğazın iki yakasını lastik tekerli araçlar için bağlayacak olan ikinci tüp geçit gibi dev yatırımları saymak mümkün.

Hızlı tren projelerinin hizmete girmesi, savunma sanayinde kayda değer projelerin gerçekleştirilmesi ülkemiz adına memnuniyet veren önemli gelişmeler olmuş…

Bazı iç ve dış güçlerin halkın hür iradesiyle işbaşına gelen iktidarları karalamaya çalışırken, demokrasi çabası gösteren ülke topluklarının bu taleplerini istismar ettikleri iyi biliniyor.

Batılı hegemonist zihniyet bilinen o emperyalist tutumunu terk etmediği gibi, bugün demokrasi için mücadele veren bölgemizdeki ülkelerin demokratik taleplerine destek vermemesiyle evrensel değerlere olan samimiyetsizliğini göstermiş oluyor.

Emperyalistler dün olduğu gibi bugün de mazlumun değil Suriye örneğindeki gibi zalimin yanında olmayı tercih etmektedirler.

Ülkemizdeki olumlu gelişmeleri, demokrasiyi istemediklerini, kaos oluşturmak için fırsat kolladıklarını iyi biliyoruz.

Rusya’nın bugün katil Suriye yönetimine olan aşırı ilgisi bunun en bariz göstergesidir.

Ülkemizin bugün Çanakkale ruhundan daha ileri bir birlik ve beraberlik ruhuna ihtiyacı var.

O zaman karşımızda sadece yedi düvelin güçleri vardı, bugün ise yedi düvele ilaveten onların güdümündeki PKK ve iç destekçileri de var!

 

Terör neden bitirilemiyor?

 

Bugün terörün günümüzde ulaşmış olduğu güç, Amerika’daki ikiz kulelere 11 Eylül 2001’de yapılan saldırısı sonrasında başlamış. 

Özellikle bölgemiz, yakın çevremiz ve Afrika’daki birçok ülkeyi etkisi altına almış.

11 Eylül saldırısının nasılı ve nedeni gibi kafalarda oluşturduğu şüpheler hala açıklığa kavuşmamış.

Dönemin ABD başkanı bu hususta aydınlatıcı ve mantıklı açıklama yapamamış.

Ancak bu hadise bugün bölgemizde olan gerek terör ve gerekse iç karışıkların baş müsebbibi olmuş.

İkiz kulelerin vurulmasını bahane eden ABD Ortadoğu’da ve Afganistan’da ve bulunduğumuz bölgedeki birçok ülkede istikrarsızlığın oluşturulması adına eline büyük bir koz geçirmiş.

Terörle mücadele bahane edilerek bugün birçok İslam ülkesi bu komplonun kurbanı olmuştur.

İkiz kulelere düzenlenen saldırı, insanlık dışı ustaca bir komplo da olsa geride bıraktığı acı gerçekleri yanında ders alınması gereken tarafı da var.

Bu saldırının İslam kimlikli kişiler tarafından yapıldığı iddiası bütün Müslümanları ve İslam ülkelerini töhmet altında bırakırken, o tarihten beri bazı İslam ülkeleri aradan 14 yıl geçmiş olmasına rağmen bir türlü huzur ve sükûn bulamamış.

Bu terör olayını gerekçe gösteren ABD liderliğindeki koalisyon güçleri söz konusu ülkelerde derin sosyal ve psikolojik yaralar açmıştır.

Telafisi mümkün olmayan bu yaralar insanlık adına utanç verici bir hal almış.

Ne BM’nin ve ne de uluslar arası hukuk kurumunun hesap verebilirlik gibi bir yapısı kalmamış!

ABD’deki terörden alınması gereken önemli bir ders ise, olayın ardından ülkedeki yönetimde olmayan siyasi parti iktidar partisini hiçbir şekilde ağır bir şekilde suçlamamış.

Hep bir ağızdan terör kınanmış, bu menfur olayın üzerine elbirliği ile gönül birliği ile gidilmiş.

Millet, devlet olmanın, birlik ve beraber olmanın gerekliliğini samimi bir şekilde top yekûn olarak yerine getirmiş olduklarına şahit olduk.

Dini, milliyeti ve vatanı olmayan bu insanlık dışı eylem türünün üzerine bir ve beraber olarak gitmişlerdir.

Böylece terör, terörist ve yaptıkları eylemlere hiçbir siyasi parti, sivil toplum örgütü ve benzeri oluşumlar destek vermemiş.

Ülkelerinin huzur ve güvenine, birlik ve beraberliğine yönelik eylemler karşısında bir olmayı, birlik olmayı ve iri olmayı bir temel vazife bilmenin şuuru ve aklıselimle hareket etmişlerdir.

Hiç kimse bu işi kendine yontmamış, bir ülkeye yakışmayacak tavırlar takınmayıp ülkelerinin birlik ve beraberliğini ön planda tutmuşlardır.

Oysa bizde ise sözleşmişçesine, anlaşmışçasına ölçü ve sınır tanımaz sözlü saldırılar ve hakaretlerin yapıldığını biliyoruz.

Bir kahraman ve mağdur edasıyla anında ağza alınmayacak ifadelerle karalama yolunu tercih etmek ne aklın, ne mantığın ve ne de bir siyasi parti liderinin veya sivil toplum kuruluşunun yapacağı bir iş değil.

Terörü ve onun arkasındaki güçleri değil de bunu fırsat bilip başkalarına hakaretamiz bir tavır takınmanın çok yanlış olduğu, yanlış olduğu gibi hukuk dışı olduğunun iyi bilinmesi gerekiyor.

Haksız bir şekilde birilerini karalama anlayış ve yaklaşımıyla bir yere varılamaz.

Onun içindir ki ülkemizde terör on yıllardır devam ediyor.

Onun içindir ki terör bitirilemiyor!

Bugün gerek ülkemizde ve gerekse diğer ülkelerde kimlerin teröre sahip çıktığı çok net olarak belli.

Bu hak ve hukuk tanımaz sahiplenme önlenmediği için, terör de önlenememiş bugüne kadar.

Batı ülkelerindeki gibi bütün siyasi partilerin, ilgili kurum ve kuruluşların hep birden samimi bir karşı tavır içinde olmalarıyla bu menfur olayın üstesinden gelinmektedir.

Yoksa terörü açıkça savunan bir siyasi partinin ya da sivil toplum kuruluşlarını mevcut yaklaşımı sürdükçe bu işin üstesinden gelmenin zorlaşmakta olduğu iyi bilinmelidir.

Bu yaklaşım hukukla, haklarla ilgisi olamadığı gibi bu kavramları istismar etmekten öteye geçmez!